Behind the smile (Achter de lach)

door Lloyd
Behind The Smile by B_Alsha3er

Dit is een van de meest krachtige plaatjes die ik ken. Het is gemaakt door B-ALSHA3ER, een kunstenares uit de Verenigde Arabische Emiraten.

Het is van toepassing op iedereen op deze aarde en heeft voor mij te maken met pesten, vooroordelen, onzekerheid, zelfbeeld, eigenwaarde, zelfvertrouwen, oordelen, verborgen gevoelens, verdriet, pijn, opgekropte gevoelens en trauma.

Al deze dingen hebben volgens mij met elkaar te maken en zijn vaak onlosmakelijk met elkaar verbonden omdat de ene een oorzaak en de andere een gevolg is. Het gevolg is weer de oorzaak etc.

Het plaatje maakt bij mij heel veel emoties los, zet me erg aan het denken, heeft ervoor gezorgd dat ik nooit meer hetzelfde naar andere mensen zal kijken én het heeft me heel veel vragen bezorgd.


Vragen zoals: waarom is het vragen hoe het met iemand gaat een begroeting geworden en is het geen oprechte vraag meer? En waarom is het antwoord op die vraag bijna altijd: "goed hoor" terwijl dat vaak helemaal niet zo is? Zijn we ons hier wel bewust van?

Waarom houden sommige mensen bepaalde gevoelen binnen. Schamen ze zich ervoor? Zijn ze bang voor de vooroordelen van anderen? Maken ze die keuze bewust of onbewust? Worden ze daar gelukkig van?

Waarom verbergen sommige mensen zich achter een masker? Waar zijn ze bang voor? Maken ze die keuze bewust of onbewust? Worden ze daar wél gelukkig van?

Waarom hebben sommige mensen vooroordelen over anderen? Is het om zich veiliger te voelen in hun eigen wereldje? Is het makkelijker voor hen om negatief te denken over anderen? Doen ze dit om niet teleurgesteld te zijn? Maken ze die keuze bewust of onbewust? Worden ze daar gelukkig van?

Waarom oordelen sommige mensen over anderen? Is het om zich beter te voelen dan die anderen? Maken ze die keuze bewust of onbewust? Maakt dat ze gelukkig?

Waarom maken sommige mensen de keuze om anderen pijn te doen? Maken ze die keuze bewust of onbewust? Maakt dat ze gelukkig?

et cetera et cetera...

Bijna al deze vragen hebben als overeenkomst de woorden geluk, keuze, bewust en onbewust. Blijkbaar zijn dit belangrijke punten.

Geluk

Sommige mensen op deze planeet willen altijd maar gelukkig worden en realiseren zich niet dat het niet zo werkt. Ze zoeken daarmee hun geluk buiten zichzelf en zullen daardoor vaak hun hele leven op zoek blijven.

Geluk buiten jezelf is namelijk geen geluk, het is verrijking (in dit geval het vergaren van dingen en/of ervaringen). En geluk vind je niet in verrijking, geluk vind je in jezelf. Natuurlijk kun je blij zijn en een gelukzalig gevoel krijgen door iets te bemachtigen dat je leuk vind of begeert, maar dit is vaak geen blijvend écht geluk. Echt geluk zit binnenin jezelf, en je hoeft het dus ook niet te zoeken, je hoeft het alleen maar te zijn.

De meeste mensen hebben hier echter geen flauw idee van en blijven het dus maar buiten zichzelf zoeken. Ze blijven maar proberen zichzelf te verrijken. Ze zoeken geluk in bijvoorbeeld geld, werk, uiterlijk, relaties, huis, spullen, vakanties, huisdieren, dingen gedaan krijgen, gezondheid en zelfs kinderen. Velen denken ook nog eens geluk te vinden door goedkeuring te krijgen van andere mensen. Ze zijn zelfs bereid om zichzelf te verschuilen achter een masker dat ze opzetten om aan de verwachtingen van anderen te voldoen.

Meestal zijn de prettige gevolgen van al die dingen eigenlijk heel fragiel en van tijdelijke aard. Ze kunnen namelijk net zo snel weer verloren gaan. En dan? Dan ben je weer ongelukkig. Wat heb je daar nou aan?

Dan zijn er nog mensen die zich niet eens realiseren dát ze gelukkig zijn want ze blijven maar naar buiten kijken. En dan zijn er ook nog mensen die zelfs over lijken gaan om het geluk dat ze denken te bezitten niet kwijt te raken.

Hoe dan ook...net als ik probeert iedereen lijden in zijn/haar leven te vermijden. Net als ik heeft iedereen ervaring met verdriet, eenzaamheid en wanhoop. Net als ik probeert iedereen zijn/haar behoeftes te vervullen, net als ik leert iedereen over het leven en net als ik doet iedereen dat op zijn/haar eigen manier.

Het probleem is alleen dat we te veel worden afgeleid van waar het écht om gaat. Alles in onze wereld is ook zo extern georiënteerd. We worden constant afgeleid door anderen, door de media, door de commercie, door de politiek, door onze doctoren en door de docenten op school. Het word ons met de paplepel ingegeven dat alles buiten onszelf te vinden is. Hierdoor komen we zó ver van onszelf en daarmee ons innerlijke échte geluk te staan, dat het bijna onmogelijk is om het nog weer terug te vinden (lees: weten dat je het al hebt). Daarnaast hebben we dan ook nog eens zó veel gedachtes die ons afleiden, dat de keren dát we naar binnen kijken we niets kunnen zien. En als je niets kunt zien, dan kun je ook niet weten dat je zelf de beslissing kunt maken om gelukkig te zijn.

Het geluk buiten onszelf zoeken heeft trouwens nog een nadeel. Een best wel groot nadeel eigenlijk. We kunnen er namelijk zó mee bezig zijn (lees: zo met onszelf bezig zijn) dat we ons niet eens realiseren - en het ons soms ook helemaal niets uitmaakt - dat onze keuzes en ons handelen invloed hebben op anderen. Vaak hebben de keuzes die we maken terwijl we op zoek zijn naar het geluk buiten onszelf echter meer invloed op anderen dan je je voor kunt stellen.

Keuzes

Iedereen moet constant keuzes maken en elke keuze is belangrijk, het brengt je namelijk op een nieuwe richting op je pad. Zelfs keuzes die (nu) onbelangrijk lijken kunnen in de toekomst belangrijk blijken. Bijna alles in je leven berust op keuzes die jij gemaakt hebt en zult maken (zowel bewust als onbewust), en meestal kun je niet meer terug. Soms lijkt het alsof je geen keuze hebt en maken anderen de keuze voor je. Maar zelfs dan heb je een keuze gemaakt. Namelijk de keuze van het geen keuze maken, of de keuze van het door anderen laten maken van een keuze.

Keuzes maken staat aan de basis van onze vrije wil en dit is dus heel erg belangrijk voor ons. Dit zorgt bij mij echter voor nog meer vragen...

Als keuzes maken zo belangrijk is, waarom laten we ons dan toch zo beïnvloeden door anderen om ons heen? Waarom laten we belangrijke ingrijpende beslissingen die we moeten maken in ons leven afhangen van hoe anderen daar wel niet over zouden denken? Waarom willen we zo graag voldoen aan de verwachtingen die we denken dat anderen van ons hebben?

Waarom maken we bepaalde keuzes en zetten vervolgens een masker op om anderen maar vooral niet te laten merken dat we die keuzes gemaakt hebben? Denken we dan werkelijk dat we gelukkig worden door te voldoen aan de verwachtingen van anderen? Oké, we steken daarmee misschien niet meer ons hoofd boven het maaiveld uit, maar zijn we dan écht gelukkig?

En...waarom zouden we een masker op moeten zetten om iets te verbergen waar we zelf helemaal niets aan kunnen doen? Alleen maar omdat sommige mensen hun (tijdelijke) geluk zoeken in het neerhalen van anderen? Dat zou toch niet nodig moeten zijn?

Dat neerhalen van anderen doen ze volgens mij ook alleen maar om de aandacht van hun eigen niet gelukkig zijn af te leiden. Op die manier zorgen ze ervoor dat anderen niet inzien dat ook zij niet gelukkig zijn, zich daardoor zwak voelen en daarom anderen pijn doen zodat ze zich weer sterk kunnen voelen. In dat opzicht zou de smiley face op de post-it (het masker) trouwens ook een boos gezicht kunnen zijn. Achter ieder gezicht kan namelijk een droevig verhaal zitten dat tot uiting komt in het masker.

Realiseer je dat er vaak véél meer achter mensen schuilgaat dan je op het eerst gezicht denkt - zelfs wanneer je mensen denkt te kennen. Maar realiseer je ook of je zelf een masker op hebt. Weet je überhaupt nog dat je dat masker nog op hebt? Is het echt nog nodig of verstandig om hem op te laten? Zou het niet veel meer bevrijdend zijn om het af te zetten?

Dus aan de ene kant zijn we enorm met onszelf bezig...maar aan de andere kant zijn we constant bezig met wat anderen van ons denken, hoe anderen ons zien, wat geaccepteerd is door onze maatschappij, etc. etc. Dit brengt ons in conflict met onszelf. Realiseren we ons dat wel?

Veel vragen, geen antwoorden...of toch?

Vragen, vragen, vragen. Allemaal vragen waar ik zo geen antwoorden op heb, en dat hoeft ook niet. Het is vaak al voldoende om er af en toe eens over na te denken. Dit zorgt ervoor dat je er bewust van bent, en wanneer je ergens bewust van bent zal je het ook sneller herkennen en begrijpen. En wanneer je dat kunt, dan hoef je geen antwoorden meer te zoeken...dan heb je ze al.

Wat ik me inmiddels wel realiseer is dat je niet moet zoeken naar geluk. Zoeken naar geluk brengt het gevaar met zich mee dat dat ten koste gaat van anderen én jezelf. Je hoeft alleen maar gelukkig te zijn. En vanuit die staat van gelukkig zijn zul je alles vinden dat je maar begeert of ooit gezocht hebt en komt de verrijking dus vanzelf. Wanneer je gelukkig bent zul je ook ontdekken dat je eigenlijk helemaal geen of in ieder geval veel minder verrijking nodig hebt.

Het enige dat je nodig hebt om gelukkig te worden is de bewuste keuze om gelukkig te zijn! En als je gelukkig bent, heb je geen maskers nodig.

En het is best oké om je leven te verrijken, maar doe dit niet om gelukkig te worden en wees je bewust van de keuzes die je maakt en de handelingen die je verricht om het te verkrijgen. Keuzes reiken vaak veel dieper dan je zou denken.

Nick Vujicic

Enige tijd geleden heb ik een filmpje van Nick Vuijicic geplaatst. Hij is voor mij en vele anderen een zeer inspirerend persoon en een geweldige spreker. Hij heeft het in die video ook over dit onderwerp. Hieronder een klein stukje uit dat filmpje dat ik heb vertaald. Hij heeft het hier over pesten op school:

Iedere dag dat je naar school gaat heb je de keuze om iemand te pesten, over iemand te roddelen... of je kunt naar ze toegaan en ze aanmoedigen. Je kunt naar ze toegaan en zeggen "hey, je ziet er goed uit vandaag". Wanneer je ze vraagt hoe het met ze gaat en ze zeggen: "ok", en je weet dat ze niet ok zijn, kun je zeggen: "nee echt, hoe gaat het met je?". Je kunt er iemands leven mee redden.

Check dit. Ik was 6 jaar, eerste klas, twaalf mensen waren me aan het pesten. Twaalf mensen pestten me, en aan het eind van de dag, tien voor drie in de middag, zei ik "ik kan dit niet meer. Als er vandaag nog één iemand me pest...dat is het dan...dan geef ik het op."

Toen ik in mijn rolstoel naar huis reed verscheen er een meisje die schreeuwde "hey Nick!", en ik denk bij mezelf "oh geweldig, daar gaan we weer". Ze komt naar me toe en zegt "Nick, ik wilde je alleen maar even zeggen dat je er goed uitziet vandaag."

De kracht die aanmoediging heeft. Je kunt iemands leven redden.

Ik zeg het je, ik was aan het lopen richting de rand van een klif en hoorde mensen zeggen: "jij bent niet goed genoeg, niemand houdt van jou, niets is goed in jouw leven, jij kunt dit niet, jij kunt dat niet, niemand zal ooit met jou willen trouwen" en al dat soort dingen. En ik kwam aan bij de rand van de klif, en alles dat ik nodig had was die ene persoon om me te vertellen dat ik niet goed genoeg was, en ik zou daar beneden liggen.

Besef je je wel dat jij die ene persoon kan zijn voor iemand anders om hem of haar over de rand te drukken?

Je hebt geen idee hoeveel mensen er een eetstoornis hebben in deze school, je hebt geen idee hoeveel mensen zichzelf pijn willen doen in deze school. Ze verbergen het.

Je hebt geen idee hoeveel mensen hun leven haten. En jij bent één van de redenen waarom.

Kun je je dat voorstellen? Serieus...Waarom?

Alleen maar omdat jij wat plezier wilt hebben. Groei toch eens op!

Klik hier om de video te bekijken.

Lloyd
Kristal Dimensies
13 november 2012