Acceptatie

Het verhaal van een soefimysticus
door Nico Appelman
Zo kwam er een saddhu, een zoeker naar geluk en Verlichting, bij de spiritueel Verlichte leraar Tilopa. Deze leraar vroeg de saddhu: "Wat is het probleem?"
De saddhu antwoordde: "Ik zit mezelf in de weg: ik accepteer mezelf niet."
Tilopa zei doodeenvoudig: "Acceptéér je zelf dan!"

"Maar", zei de saddhu geïrriteerd, "ik kan mezelf niet accepteren! Wat kan ik doen om mezelf te accepteren. Hoe moet ik dat doen?"
"Zou je dat dan willen?", vroeg de wijze man belangstellend.
"Ja natuurlijk! Stomme vraag!", antwoordde de saddhu geërgerd.

Tilopa vervolgde kalmpjes edoch geïnteresseerd: "Wanneer zou je dat willen accepteren? Wanneer zou je jezelf willen accepteren? Nu, morgen, volgende week of volgende maand?"
"Ja, wat dacht je dan?", reageerde de saddhu onverminderd geïrriteerd, "zo snel mogelijk natuurlijk: nu meteen!"

"Nou", ging de meester verder, "dan moet je eerst iets voor mij doen, voordat jij jezelf kan accepteren."
Stomverbaasd dat deze wijze man een oplossing zou hebben voor zijn probleem, waar hij al zo lang mee worstelde, haastte de saddhu zich om zijn volgende vraag te stellen. Nieuwsgierig vroeg hij Tilopa: "Wat dan? Wat moet ik dan doen?"

"O", bleef de siddha in alle rust: "heel eenvoudig: antwoord geven op mijn vraag."
"Welke vraag?", vroeg de saddhu ongeduldig.
Tilopa, die de saddhu liefdevol in zijn ogen keek, stelde zijn vraag: "Kun je mij accepteren?"
De saddhu ontspande bij deze verrassende simpele vraag. "Wat is dat voor vraag?!? Ja, natuurlijk! Natuurlijk kan ik je accepteren."

Meteen hierop vervolgde de wijze man met een wedervraag: "Wat heb jij gedáán om mij te accepteren?"
"Nou, ...uh...,", verstomde de saddhu zonder nog maar één woord uit te kunnen brengen. Tilopa keek de saddhu stil en vol mededogen aan en deed geen moeite om de stilte te doorbreken. De saddhu barstte in tranen uit: dit inzicht had hem diep geraakt.

Al die tijd had hij gezocht naar acceptatie van zichzelf. Steeds hoopte hij het in de toekomst te vinden. Nooit had hij het gevonden. Onterecht had hij zichzelf wijsgemaakt en zichzelf aangepraat dat hij niet goed zijn best had gedaan om zichzelf te accepteren.

Altijd had hij zichzelf er steeds van overtuigd, dat hij zichzelf niet kon accepteren en dat hij beter zijn best had moeten doen: "er moest een manier zijn!" Elke keer maakte hij zichzelf gek met zijn vragen: "Wat moet ik doen om mezelf te accepteren? Wat moet ik doen? Hoe moet ik dat doen?

Door deze ontmoeting met Tilopa werd hij Verlicht omdat hij zich bewust werd en ontdekte dat hij voor acceptatie niets hoefde te doen; niets kon doen. Het was er al. Het was er al die tijd al. Het is er nu ook al. Het kan er al zijn, als ik m'n verzet maar opgeef. Als er sprake is van overgave; van ja-zeggen tegen het Huidige Moment en van liefdevol en oordeelsvrij aanvaarden van wat er IS.

De wijze man stond op en gaf de emotioneel geworden saddhu een versgezette kop heet-dampende jasmijnthee.